วันนี้ว่างๆ ก็นั่งอ่านไดอารี่ตั้งแต่หน้าแรก
เรื่อยมาจนหน้าล่าสุดที่เขียน
รู้สึกได้ว่า ตัวเองเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนได้เรื่อยๆ

นั่งเศร้ากับความทุกข์ที่ตัวเองแบกไว้เมื่อก่อน
อ่านแล้วก็พินิจได้ว่า
ไม่สมควรเลยที่จะปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมได้ขนาดนั้น
สงสารและเวทนาตัวเองน่ะ

แต่ก็ดีใจที่ดีขึ้นได้และหายขาดในตอนนี้
ไม่รู้ว่าเพราะใคร เพราะเอ๊ะใช่ไหม, ขอบคุณนะ