วันนี้ว่างๆ ก็นั่งอ่านไดอารี่ตั้งแต่หน้าแรก
เรื่อยมาจนหน้าล่าสุดที่เขียน
รู้สึกได้ว่า ตัวเองเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนได้เรื่อยๆ
นั่งเศร้ากับความทุกข์ที่ตัวเองแบกไว้เมื่อก่อน
อ่านแล้วก็พินิจได้ว่า
ไม่สมควรเลยที่จะปล่อยให้ตัวเองจมจ่อมได้ขนาดนั้น
สงสารและเวทนาตัวเองน่ะ
แต่ก็ดีใจที่ดีขึ้นได้และหายขาดในตอนนี้
ไม่รู้ว่าเพราะใคร เพราะเอ๊ะใช่ไหม, ขอบคุณนะ
หายไปนานเลย
^_^
แก ว่างใช่มะ มาอ่านได
เดี๋ยวฟ้องเจ้านายเล้ยย
ฮ่าๆ
ปล. ยังชอบอ่านไดพี่อุ้มอยู่เหมือนเดิมด้วย
ดีใจด้วยนะคะที่ดีขึ้นแล้ว
เดินหน้าต่อไปค่ะ
:)
อ้วน ผอม อ้วน ผอม อยู่เนี่ยนะป้า
ไม่เหมือนกุ อ้วนเอาๆ T^T
ดีใจด้วยที่มีความสุข ^^
คิดถึงพี่อุ้ม (^^)/
ฮิฮิ
คิดถึงพี่อุ้มนะจ๊ะ
( :
ความรักทำให้อะไรดีไปหมด
ดีจิงๆ
กลับมาทีก็หวานซะ
แอร๊ยย
พี่ก็เคยอ่านไดอารี่ที่เขียนม่ะก่อน
แล้วแบบ เฮ้ยยย ทำไมเศร้าขนาดนั้นหว่า แล้วก็หันมามองอะไรให้บวกแบบเวอร์ ๆ
ตอนนี้เลยตลกเวอร์อยู่เนี่ยย :D
อ่านแล้วก็ยิ้มๆ
ไม่ก็คิดถึงสมัยก่อนน ฮ่าๆ
คิดถึงพี่อุ้มนะคะ
แวะมารดน้ำพี่สาวซะหน่อยยยย :)
ฮิ้ววววววววว
อิจฉาเว้ยยย
แล้วรู้สึกว่า เมื่อก่อนมันเราจริงเหรอ
แว๊น ได้ใจมาก
ก้อยจะคล้องแขนปาโกะไปอุดหนุนนะคะพี่อุ้มมม
...
อิอิ อยากเห็น
อยากได้อินทีเรียฝึกงานปีหน้าไปแต่งร้านมั๊ยคะ
555
เสียดายก้อยไม่ได้ถามพี่อุ้มก่อนไป
แง่วววว
..
คิดถึงเสมอ
พอแวะมา ได้ดูรูปที่สดใส
ก็รู้สึกสนุกสดชื่นตามน้อง ๆ ไปด้วย