คนที่เดินผ่าน : ตรัย ภูมิรัตน*
                                                                            

"สวัสดี .. เราเดินสวนกันอีกแล้ว" ในใจของผมเอ่ยทักคุณ
คุณอาจจะต้องเงี่ยหูฟังดีๆ นะ
ไม่เช่นนั้นคุณจะไม่ได้ยินมันหรอก
มันเป็นเสียงที่เบามาก

...

ในเมืองใหญ่ ผู้คนก้าวเท้าฉับๆ
นาฬิกาเป็นภาษาสากลที่ร้อยทุกคนไว้ในตรวนเดียวกัน

คุณก็รีบ ผมก็รีบ
ใครไม่รีบ หลบไป
เดินกระทบไหล่คนแปลกหน้า
ยกมุมปากขึ้นอย่างแห้งแล้ง

นานแล้วที่ไม่ได้ยิ้มออกมาจากข้างใน
การใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่นในสังคม
คล้ายกับการเรียนวิชาที่ไม่ชอบ
ไม่ใช่เรื่องง่าย ที่จะยิ้มให้คนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน
และบางทีก็ไม่ง่ายยิ่งกว่า ..
หากจะต้องยิ้มให้กับคนรู้จัก ที่ไม่เคยอยากจะยิ้มให้

ในวิทยุ มีบทเพลงที่บรรยายถึงคนเหงากำลังรอใครสักคน
ในทีวี มีข่าวที่ไม่รู้ว่ามันจริงหรือไม่จริงกันแน่
ในอินเตอร์เน็ต มีคนที่ไม่มีตัวตน
ชนแก้วให้กับความว่างเปล่า
เข่นหัวเราะให้กับโศกนาฏกรรมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ยักไหล่แล้วบอกตัวเองว่า มันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ
วันแล้ววันเล่า
ปีแล้ว ปีเล่า
หล่อหลอมตัวตนให้ทนต่อสภาวะเช่นนี้
เหมือนเสื้อผ้าที่ออกแบบมาเพื่อมนุษย์อวกาศ
ความชาชิน ทำให้ทุกอย่างแลดูเป็นเรื่องปกติ

สวมชุดเม่นและแผ่หนามแหลมยื่นยาวออกไปรอบตัว
ทำไมทุกๆ อย่างถึงดูขัดใจไปหมด
มันต้องมีใครสักคนที่ผิดแน่ๆ
โทษทุกคน ที่ไม่เข้าใจ
โทษโลกทั้งใบ ที่เมินหน้าหนี

ใส่หูฟัง หรือไม่ก็ถือหนังสือเอาไว้
ใช้มันเป็นประตู เพื่อเปิดหนีไป
หนีไปสู่ ... ดินแดนที่ไม่มีใครเหลืออยู่ นอกจากตัวเอง

ปลีกตัวเองออกจากผู้คนที่กำลังมีความสุข
มันไม่ใช่ความรู้สึกต่อต้านในด้านลบ
แต่เพราะไม่รู้วิธีที่จะสนุกสนานไปกับพวกเขา
มีความกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น
เป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้

"เสียงของฉันดังเท่าคนอื่นหรือเปล่า
หรือว่าฉันเป็นเพียงคนที่เสียงเบาคนหนึ่งเท่านั้น
เขาไม่ได้ยินที่ฉันพูด
หรือเขาไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันพูดไปกันแน่
แน่ล่ะ ... ทำไมเขาจะต้องฟังด้วยล่ะ
ในเมื่อฉันเองก็ทนฟังเขาไม่ได้เหมือนกัน

...

ฉันกำลังยืนอยู่ตรงไหนของมุมโลกกันแน่
ไม่รู้ ..
รู้เพียงว่า ฉันกำลังหวาดหวั่นกับความรู้สึกนี้
และกำลังยืนอยู่อย่างไม่มั่นคง"

ไม่ - ต่อต้าน
ไม่ - ตอบโต้
แต่ไม่ได้แปลว่า ต้ อ ง ก า ร

"สวัสดี ... เราเดินสวนกันอีกแล้วนะ" ในใจของผมเอ่ยทักคุณ
คุณอาจจะต้องเงี่ยหูฟังดีๆ นะ
เพระผมกำลังจะเดินผ่านคุณไป
ผ่านไปพร้อมกับคำว่า ขอบคุณ
ผ่านไปพร้อมกับคำว่า ขอโทษ
ผ่านไปพร้อมกับคำว่า แล้วเจอกันใหม่
ที่ยังไม่ทันได้พูดออกไป ...

สาวเท้าฉับๆ ไปในทิศตรงกันข้าม
ต่างคนต่างสวมตัวอยู่ภายในชุดใต้เปลือกหนา
ภายในนั้นมีโลกทั้งใบ
ถ้าไม่ออกไปข้างนอก ก็คงไม่โดนแผดเผา

สิ่งที่รู้สึกวันนี้เป็นเพียงปราการด่านแรกของการเรียกร้อง
ในหมวดหัวข้อที่มีชื่อว่า ฉันอยู่ตรงนี้
และกำลังรอให้ใครสักคนในเมืองนี้ ได้ยิน

[ Town tales : MTV magazine ]

                                                                   
เจ้าตัวเคยบอกให้รออ่านคอลัมน์นี้.. จ๊าบมาก
ได้อ่านแล้วก็อึ้ง พูดอะไรไม่ออก แต่รู้สึกได้
เป็นสิ่งที่รู้สึกมาตลอด แต่อธิบายไม่ถูกหรอก
เพราะไม่รู้จะบอกว่าไงดี .. แทงใจฉึกๆ
รู้แต่ว่าสิ่งที่พี่เขียนน่ะ .. ทำให้แสบตาชะมัด !